Bezoek van mijn ouders

Posted Dagboek Nieuw-Zeeland

Hé, hallo! Ja, we leven nog! Het is alweer lang geleden dat ik iets geschreven heb. Eigenlijk had ik nog twee blogs klaar staan van januari, dus deze heb ik ook nog maar even online gezet. Enigszins laat eigenlijk, maar misschien wel leuk om terug te lezen.

Maar waarom dan die afwezigheid? Nou, onder andere omdat mijn ouders langskwamen eigenlijk! Wil je weten hoe dat was? Lees dan maar verder.

 

Een maand met de camper door Nieuw-Zeeland

Zodra Léon en ik bij mijn ouders bekend maakten dat wij naar Nieuw-Zeeland zouden gaan, begonnen zij eigenlijk al met het maken van reisplannen. Want tja, als wij dan zo lang weg zouden gaan, wilden ze ons eigenlijk wel opzoeken. En waar hun vakantiebestemming normaal gesproken in het zonnige Midden-Amerika ligt, werd voor 2019 de eindbestemming de andere kant van de wereld: Nieuw-Zeeland. Op 23 januari zouden zij vanuit Amsterdam vertrekken om vervolgens via Dubai en Melbourne richting Auckland te vliegen. Vanaf Auckland zouden zij eerst het Noordereiland verkennen om op 4 februari met de ferry over te steken naar het Zuidereiland. Hun reis zou eindigen op donderdag 21 februari door in Christchurch weer op het vliegveld naar huis te stappen.

Al een aantal weken kregen wij diverse foto’s van het Noordereiland doorgestuurd. Mijn ouders hadden het heerlijk naar hun zin en vonden Nieuw-Zeeland prachtig.

 

De helikoptervlucht

Eén van de dingen die zij graag in Nieuw-Zeeland wilden doen (met ons) was een helikoptervlucht over de Franz Josef, Fox en Tasman glaciers. Deze vluchten vertrekken onder andere vanuit Mount Cook. Aangezien wij daar vlak bij wonen, kon ik mooi rondvragen welke maatschappij en vlucht het best waren en zelfs wat korting regelen. Mooi meegenomen natuurlijk.

Op vrijdagmiddag 8 februari komen mijn ouders rond 17u aan op 96 MacKenzie Drive. Het is heerlijk om ze weer te zien en bij te kletsen. Natuurlijk zijn ze ook benieuwd naar ons huisje, dus we kunnen ze een mooie rondleiding geven. De lange zomeravond zorgt ervoor dat we in de tuin kunnen genieten van de zon en van Léon zijn geweldige kookkunsten. Léon had een aantal weken geleden namelijk zelf een regenboogforel gevangen. Deze had hij gefileerd en ingevroren. Nu dat mijn ouders langs waren, vond hij het een mooie gelegenheid om deze vis klaar te maken. Met de boontjes uit eigen tuin maakte dat het zeker wel compleet.

De volgende ochtend moesten we ons om 10:30u bij de Helicopter Line (Glentanner) melden. Vlak voordat wij vertrokken vanuit Twizel kreeg ik al bericht dat de weersomstandigheden niet geweldig waren en dat de grotere vlucht die wij hadden geboekt waarschijnlijk niet mogelijk was.

Eenmaal bij Glentanner bleek het inderdaad aan de andere kant van de bergrug (dus richting de westkust) behoorlijk slecht weer te zijn. Een helicoptervlucht was dus wel mogelijk, maar we konden niet over de bergrug naar de Franz Josef en de Fox glacier gaan. Helaas, maar we wilden toch vliegen! Samen met de piloot en twee andere toeristen stappen we de helicopter in. Léon en ik mogen voorin zitten, wat natuurlijk het beste uitzicht geeft. Heel comfortabel is het niet, want de cabine is behoorlijk klein. Maar dat hebben we wel over voor het prachtige uitzicht dat zich voor ons, naast ons én onder ons bevindt.

Halverwege de vlucht landen we op een berg in het gebied. Landen op de glacier is vandaag helaas niet mogelijk: te veel wind. Maar zelfs het landen op de berg is al gaaf. Ineens staan we met onze schoenen in de sneeuw en het uitzicht op de rest van het gebied is super.

 

Mount Cook en de Hooker Valley

Na onze vlucht rijden we door naar Mount Cook. Daar genieten we van een picknick en besluiten we daarna de Hooker Valley track te gaan lopen. Als tijdsinschatting staat hierbij dat het ongeveer anderhalf uur zal duren om naar het eindpunt te komen (en dan natuurlijk ook weer anderhalf uur terug). Wij lopen uiteindelijk in precies een uur naar het eindpunt: het gletsjermeer. Dit meer is de wandeling meer dan waard. Het is gaaf om de ijsblokken erin te zien drijven en de gletsjer zelf te zien. Helaas hebben wij niet heel goed weer, waardoor het uitzicht op de bergen ons enigszins ontnomen wordt.

Verder merken we dat de Hooker Valley track een erg populaire track is. Er lopen erg veel mensen, waaronder helaas veel die weinig rekening houden met anderen. Ze blijven gerust met zijn drieën naast elkaar lopen op een smal pad, luisteren harde muziek (en dat terwijl je in zo’n prachtige omgeving loopt?!), gaan midden in het pad stil staan en ga zo maar door. Ook is het aandeel kinderen op deze track erg hoog. Léon en ik hebben onderhand flink wat hikes gedaan en besluiten dat wij de volgende keer toch liever een minder bekende track uitzoeken.

 

Lake Ruataniwha

Ja, dit is even oefenen op de uitspraak. Maar dit meer is min of meer het huismeer van Twizel en erg bekend onder de roeiers. In het roeiseizoen (dat nu aan de gang is) worden bijna wekelijks grote roeiwedstrijden gehouden, waardoor het in Twizel behoorlijk druk kan zijn. Om het jaar wordt hier in maart ook de Mardi Cup gehouden (de volgende editie is in 2020). Tijdens deze Cup verdertigvoudigt (ja, dat lees je goed, dertig, als in drie-nul) het dorp en reizen mensen vanuit heel Nieuw-Zeeland en daarbuiten af naar Twizel.

Een mooie reden dus om dit meer even aan mijn ouders te laten zien. Bij terugkomst uit Mount Cook ruilen we de Subaru om voor de camper waarna we naar Lake Ruataniwha rijden. Hier genieten we nog even heerlijk van de zon en een biertje. Daarbij bespreken we het vervolg van de reis van mijn ouders, want over een kleine week zullen we ze voor vijf dagen opzoeken en kunnen we met zijn vieren een stukje Nieuw-Zeeland ontdekken. Benieuwd hoe dat is gegaan? Je leest het hier!

Comments (0)

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.