Een eigen huis, een plek onder de zon…

Posted Dagboek Nieuw-Zeeland

Yes, je leest het goed: we hebben het eindelijk voor elkaar gebokst om een eigen huurhuisje te scoren. Sinds onze aankomst in Nieuw-Zeeland eind september hebben we bij Neil en Esther gelogeerd. En hoewel we ons daar absoluut welkom hebben gevoeld en het gezellig was, verlangden we toch naar ons eigen plekje.

 

In de wachtrij voor een huis

Mensen die ons kennen, weten dat wij – naast dat we gráág met onze vrienden en familie omgaan – soms best op onszelf zijn. We vinden het heerlijk om alleen te zijn en even niet sociaal te hoeven doen. Nu zijn wij tweeën elkaar sinds Nieuw-Zeeland al vaker gaan zien. Dit komt met name doordat ik weer in de horeca werk. We werken allebei in hetzelfde dorp, op zo’n vijf minuten fietsen van ons huis. En we hebben allebei regelmatig ook splitdiensten waarin we tussen onze shifts door naar huis gaan en gezamenlijk eten. We zien elkaar dus al veel vaker, laat staan dat je dan met nóg twee mensen en een hond woont. Voor ons is dat soms gewoon iets te veel.

Echter, het vinden van een huurhuisje was zo makkelijk nog niet. Twizel is de laatste jaren steeds populairder geworden en zo dat is ook de vraag naar woningen. We stonden dus al een tijd ingeschreven bij verschillende makelaars, maar die konden niets voor ons doen.

Gelukkig werken wij allebei voor mensen die veel mensen uit het dorp kennen. Zo kwam het dus dat Mike, Léon zijn baas, ergens in november met een bekende sprak die haar huis wilde gaan verhuren voor lange termijn. “Nou”, zei Mike, “ik weet nog wel iemand!” En zodoende kwamen wij met Jane in contact. Jane liet echter wel direct weten dat het huis, dat zij tot dan toe alleen op korte termijn verhuurde, pas ongeveer na de kerst beschikbaar zou zijn. Wanneer precies wist ze zelf ook eigenlijk niet.

 

Kiwi-mentaliteit

De Kiwi’s zijn hier in veel opzichten veel relaxter dan de Nederlanders. Niet dat dat moeilijk is, eigenlijk. Ook zijn ze vaak iets minder goed georganiseerd en leven ze met de dag. In principe was het dus niet raar dat Jane niet wist wanneer het huis precies vrij kwam. In principe was het dus ook niet raar dat we vervolgens weken niets van haar hoorden en dat we haar niet konden bereiken. Irritant was het wel.

En zo gaat kerst ook voorbij. Mensen blijven aan ons vragen of we nu een huis hebben geregeld. Waarop wij antwoorden: “Tja, geen idee eigenlijk. Ik denk het?” Als wij hen het verhaal vertellen, zeggen ze: “Oh, maar dat is heel normaal hoor. Dat zit wel goed.” Nou, daar gaan we dan maar vanuit.

Na de kerst krijgt Léon Jane eindelijk te pakken. Maar Jane weet nog steeds niet wanneer het huis nu eigenlijk vrijkomt. Ze zal wel even bij de huurders langsgaan en kijken of ze er nog zijn. Tja, dat is natuurlijk ook een manier.

Daarna verstrijkt er weer bijna een week voordat we iets van haar horen. We leven alweer een paar dagen in 2019 wanneer we horen dat we op maandag 7 januari met haar kunnen afspreken om alles te overhandigen. Het duurde even, maar dan hebben we toch een huis!

 

Kiwi-schoon

Maandag is alleen Léon vrij. Hij spreekt dus met Jane af en begint al met wat spullen te verhuizen. In de break tussen mijn shifts kom ik natuurlijk kijken naar ons nieuwe thuis en helpen met spullen verhuizen.

Ook komen we deze dag achter een nieuw woord: Kiwi-schoon. Als ik dit aan vriendinnen vertel, zegt één: is dat net zoiets als overal omheen stofzuigen? Ja, dat is het inderdaad. Zodoende ben ik de rest van de week bezig met het schoonmaken van alle muren, deuren en wat eigenlijk niet. We verplaatsen spullen en richten het huis in.

 

Drie slaapkamers én een tuin waarin je kunt voetballen

Hier in Nieuw-Zeeland, waar men zegt dat er meer schapen dan mensen zijn, is nog ruimte genoeg om huizen te bouwen. Dus waarom zou je ze dan in de hoogte bouwen als je alles gelijkvloers kunt hebben? Zodoende hebben wij dus de luxe van drie slaapkamers, een eigen oprit, een garage en een grote tuin.

Om het nog leuker te maken: deze tuin telt twee appelbomen, een perenboom, een abrikozenboom en een nectarineboom. Oh, en niet te vergeten: de buren hebben een pruimenboom die overhelt naar ons stukje land . De tuin geeft Léon dus ook ruimte genoeg om zijn eigen moestuin aan te leggen en zijn kruiden te onderhouden. Zijn hobby en ik ben blij met het resultaat.

 

Genieten in de zon

Ondertussen is sinds de kerst de zomer ook wel doorgebroken. Dit betekent lange en warme dagen. De zon komt op om 6u ’s ochtends en gaat onder om 21.30u ’s avonds. Tussen vier en zes uur ’s middags is het hier het warmste moment van de dag. Momenteel telt dat zo’n 28 graden. Ons hoor je niet klagen.

Comments (0)

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.