Back to basic: een bezoek aan de Iban Tribe

Posted Dagboek Maleisië

Onze aankomst in Kuching: even een rustdag

Gisterochtend vroeg zijn we aangekomen in Kuching. Aangezien we ’s nachts om 04:00u op moesten, waren we behoorlijk gaar en hebben we er een rustige dag van gemaakt: we zijn een rondje door Kuching gelopen en hebben ’s middags onze spulletjes op orde gebracht, foto’s op de laptops en harde schijf gezet et cetera. ’s Avonds hadden we afgesproken met een Duits stel dat we op Pulau Tioman hebben leren kennen. We aten bij Borneo Delight en volgens mij hebben we nog nooit zó goedkoop gegeten. We betalen RM19 voor twee (grote) maaltijden en drie blikjes cola. Omgerekend dus zo’n €4.

Potato curry pasteitjes en een illegale python

Vandaag worden we om 09:00u opgehaald door onze tour guide, Ham. Ham spreekt goed Engels en we hebben direct leuke gesprekken. We zijn de enigen deze tour, wat een luxe! Onderweg stoppen we bij een marktje, waar wij rond mogen lopen en Ham avondeten inkoopt. We kopen wat potato-curry pasteitjes en gefrituurde banaan. Ook zien we tijdens ons rondje een in stukken gehakte slang liggen voor de verkoop. Het vlees is zo vers, dat het nog stuiptrekken maakt. Wanneer we later aan Ham vragen hoe dit zit, vertelt hij dat dit eigenlijk illegaal is, maar dat het wel vaker gebeurt. Met name omdat er weinig controle op de markt is.

 

Aziatische tijden: natuurlijk rijden we er veel langer over

Onze reis zet zich vervolgens voort naar een supermarkt waar we “cadeautjes” voor de Iban Tribe kopen en naar onze lunchbestemming. Daarna moeten we nog twee uur rijden naar het Baitang Ai reservoir. Dit is wel even een bittere pil. De weg is namelijk érg hobbelig. We stuiteren van de ene naar de andere kant. En als je je dan voorbereid op een reis van 4u (waarop je bent ingelicht) en het duurt zo’n 6,5u, is dat wel even wat minder. Natuurlijk, ik weet dat het Azië is, maar ik ben gewoon niet zo’n fan van dit soort ritten.

 

Als sneeuw voor de zon

Enigszins humeurig stap ik dus bij het reservoir uit. Maar bij de aanblik van het reservoir is mijn slechte humeur als sneeuw voor de zon verdwenen. Wauw wauw wauw. Het is zó mooi. We hebben geprobeerd het op foto vast te leggen, maar dat lukte eigenlijk gewoon niet. Niet zoals wij het op dat moment zien. Daarna stappen we in een klein, smal bootje om daarmee vervolgens naar ons longhouse te worden gebracht. De rit is adembenemend. In het kleine en smalle bootje voeren we over het water, met aan weerszijden alleen maar jungle. Het is niet te omschrijven. Wat geniet ik van deze tocht.

 

Muggen, pepper farms en ananassen

Zodra we voet aan land zetten, worden we meteen belaagd door de muggen. Oeps, snel sprayen dus! Na een korte rondleiding door het longhouse, trekken we onze wandelschoenen aan en klimmen we de heuvels op. Daar krijgen we uitleg van Ham over de pepper farms en alle andere gewassen die de Iban Tribe verbouwt. Ham weet ons ontzettend veel te vertellen en we leren veel. Zo weten we nu dat zwarte en witte peper aan dezelfde struik groeien, maar anders worden door de behandeling. Ook van ananas zijn er twee verschillende soorten.

Daarna wordt het tijd om te koken. Bij de aanvraag van de tour hebben we gevraagd of Léon mee mocht kijken met het bereiden van de maaltijd. Dit is voor hem natuurlijk altijd leuk en leerzaam om te zien. Ik kijk toe met de vrouwen van het longhouse. En hoewel we geen woord van elkaar verstaan, komen we met handen en voeten een heel eind.

 

Kippenpoten, jammie!

Over voeten gesproken.. Of eigenlijk POTEN… Blijkbaar zijn kippenpoten daar een delicatesse. En dan bedoel ik niet de heerlijk ovengegaarde kippenpoten die we in Nederland kennen. Ik bedoel de POTEN. Je weet wel, met tenen en nagels en zo. Ham tovert een bakje tevoorschijn en houdt het Léon onder zijn neus. Of hij wil proeven. Léon is dapper en stemt toe. Ham eet ze op alsof het snoepjes zijn. De botjes en nageltjes spuugt hij daarna weer uit. Ik zie Léon eerst met het ding in zijn handen staan, zich afvragend hoe hij het moet eten. Daarna eet hij het met lange tanden op. Het is ontzettend taai. Niet lekker. Ham vraagt of ik ook wil proeven, maar ik sla af. Het ziet er ontzettend vies uit en als Léon het taai vindt, dan weet ik zeker dat ik daar mee in stem.

 

Avondprogramma

Goed, daarna gelukkig geen kippenpoten als avondeten. Ham bereidt een heerlijke kipcurry, makreel in zoetzure tomatensaus, spinazie met roergebakken ei en we hebben een soort jungle groenten. Ons dessert bestaat uit kleine banaantjes. Daarna wachten we op het avondentertainment. Eerst krijgen we een toespraak van de longhouse chief, met wie we proosten. We drinken zelfgemaakte rijstwijn tuak en rijstwiskey. Na het toosten voeren de mannen en de vrouwen van het longhouse een dans voor ons op, waarna wij op onze beurt mee moeten doen aan de dans.

 

Blowpipe demonstratie

De volgende ochtend krijgen we nog een demonstratie van de blowpipe. Dit is een wapen dat de stamleden meenamen om zichzelf te beschermen, om mee te vechten én om dieren mee te vangen. Naast dat de stok namelijk gemaakt is van hardhout (en dus erg stevig is als je jezelf wilt verdedigen), zit er ook een speerpunt op het uiteinde. Deze punt kan gebruikt worden voor de vijand, maar wordt meer gebruikt om uiteindelijk het dier de genadeslag mee te geven.

Verder is de gehele stok hol uitgefreesd. Hier kunnen pijltjes in gedaan worden die vervolgens worden weggeblazen door heel hard in de pijp de blazen. Denk maar aan het pijltjes schieten dat de kinderen bij ons in de omgeving vroeger deden. Tijdens het jagen moesten de gebruikers van de blowpipe nog opletten ook. Zij doopten de pijltjes namelijk nogal eens in slangengif. Zo werd het dier waarop zij jaagden direct verlamd of gedood. Maar dit gif moest de jager natuurlijk zelf niet in zijn mond krijgen!

Na de uitleg over deze blowpipe mogen we zelf ook nog even proberen te schieten. Het is leuk om te doen en op een afstand van een meter of vijf zijn we er niet eens zo slecht in. Maar als je je bedenkt dat de stamleden er tot wel twintig meter mee kunnen schieten, nou, dan kunnen wij nog wel even flink oefenen!

 

Bungai Terung

In de gewoonten van de Iban tribe zijn tatoeages een belangrijk onderdeel. Deze worden op een ouderwetse, handmatige wijze gezet: één iemand trekt de huid strak en een tweede persoon tikt met twee stokjes de tattoo in de huid. Een lange en pijnlijke manier van tatoeëren dus. De tatoeages vertellen allen een verhaal. Ze werden gezet bij belangrijke gebeurtenissen, denk aan: het huwelijk, de geboorte van een kind et cetera. Ook reisden de stamleden heel wat af en kregen zij bij verschillende stammen ook tatoeages.

Deze tatoeages lieten dus eigenlijk zien waar zij allemaal heen zijn gereisd. Een soort paspoort of dagboek eigenlijk. De eerste tatoeage die een Iban stamlid krijgt, is de Bungai Terung. Dit is de eggplant flower (oftewel: aubergine bloem). Deze tatoeage markeert de Iban traditie die bekend staat als Bejalai (een reis van kennis en wijsheid). De persoon in kwestie verlaat zijn longhouse om de wereld te ontdekken. De tatoeages worden geplaatst op de schouders om de persoon voor te bereiden om het gewicht van zijn eigen wereld te tillen. Ook bevat deze tatoeage in het midden een spiraal, de Tali Nyawa. Dit is het touw van het leven en symboliseert ook het begin van nieuw leven.

De vorige dag hebben we kennisgemaakt met een oudere, tandeloze man. De oudere man heeft ook deze tatoeages en bij het schudden van zijn hand valt zijn oog direct op Léon zijn arm. Hij vindt Léon zijn tatoeages prachtig. Met name de Thaise krokodil. Máár hij vraagt ook direct of Léon de karakteristieke tatoeages van de Iban Tribe op zijn schouders heeft.

Helaas moet Léon daar nee op antwoorden. Maar je raadt al waar wij heen gingen direct ná ons bezoek aan de Iban Tribe. Omdat ik het verhaal van deze tatoeage zo mooi vind en vind passen bij het begin van onze grote reis, kies ik ervoor, al is het eigenlijk een ‘mannentatoeage’, om deze op mijn rug te laten zetten. Oh en voor degenen die nieuwsgierig zijn: we hebben ze gewoon op de nieuwe manier laten zetten hoor, met de machine .

En dan… Op naar onze volgende bestemming. We vliegen naar Kuching om daar de dag erop een bezoek te brengen aan de Iban Tribe.

Comments (0)

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.