Mabul Island: Eat sleep dive repeat

Posted Dagboek Maleisië

Sipadan: één van de mooiste duikplekken ter wereld

Onze laatste echte stop van de ‘vakantie’ is Mabul. En met de spierpijn in onze benen van Mount Kinabalu is dat behoorlijk lekker! Dit is een eiland voor de kust van Maleisisch Borneo. Hier in de buurt ligt het eiland Sipadan, één van de mooiste duikplekken ter wereld. Omdat Sipadan zo ontzettend mooi was om te duiken en te snorkelen, was deze omgeving erg populair.

Helaas zorgde dit ook voor roofbouw van het koraal en de vissen. Toeristen die geen flauw benul hadden van de consequenties, stapten op het koraal en maakten het op andere manieren stuk. Om deze reden heeft de Maleisische overheid een aantal jaren geleden besloten om van Sipadan een nationaal park te maken. Het resort op Sipadan werd gesloten. En in plaats van dat men hier onbeperkt kon duiken en snorkelen, wordt nu iedere dag een beperkt aantal permits afgegeven om dit te kunnen doen.

 

Als Parijs bezoeken zonder de Eiffeltoren te zien

Deze permits zijn opgekocht door de diverse duikscholen in de regio. Scuba Junkie (waarmee wij hebben gedoken) bezit er ook een aantal. De permits zijn erg gewild en daarom moesten wij dus ruim van tevoren ons duikpakket aanvragen. Want tja, duiken in deze omgeving en niet op Sipadan zijn geweest: dat kan natuurlijk niet. Dat is net als Parijs bezoeken zonder de Eiffeltoren te zien. De duikscholen zetten het echter slim in elkaar: je kunt niet zomaar even één dag komen duiken en direct op Sipadan duiken: je moet een bepaald aantal duiken in de omgeving maken, om recht te hebben op je Sipadan permit.

Zodoende boekten wij een pakket voor 4 dagen / 3 nachten met daarin wel dertien duiken. Best intens dus. Omdat Léon eerder al op de Filippijnen zijn Advanced brevet heeft behaald, kies ik ervoor om voor een kleine meerprijs hier mijn Advanced brevet binnen te slepen. Een mooie gelegenheid denk ik zo. Maar goed, ik zal jullie vertellen hoe dit alles ging.

 

Spierpijn!

Gisteren kwamen wij terug van ons Mount Kinabalu avontuur. Vandaag worden wij wakker met, hoe kan het ook anders: spierpijn! We smeren ons flink in met tijgerbalsem (waarvan we hebben uitgevonden dat een grote pot hier in Maleisië net iets meer dan € 2 kost, dat is in Nederland zo duur!). Daarna strompelen we de trap in, boeken we een Grab en vertrekken we naar het vliegveld. We vliegen met AirAsia en de stoelen zijn erg krap. Gelukkig is de vlucht slechts vijftig minuten, dat is te overzien. Maar als de dame voor Léon (die al opgevouwen zit), haar stoel naar achteren doet, kan ik toch niet anders dan haar vriendelijk vragen of zij de stoel weer omhoog wil doen. Gelukkig snapt zij dit direct en vindt ze het geen enkel probleem.

 

Semporna: hier is niets aan

Op het vliegveld van Tawau lopen we stijfjes de aankomsthal uit en daar staat gelukkig onze taxi al te wachten. De taxirit van ruim een uur door vrijwel alleen maar palmboomplantages brengt ons uiteindelijk in Semporna, een plaats om te huilen. Het stinkt, het is druk, de straatschoffies staan direct met hun opgeheven hand bij ons en we moeten dus erg goed op onze spullen letten.

We melden ons bij de duikschool en checken daarna in bij de Scuba Junkie Dive Lodge aan de overkant van de straat. Deze dive lodge valt ons wat tegen. We hebben een standaard kamer geboekt met een gedeelde badkamer. Maar de douches stellen vrij weinig voor en ook de kamer is érg basic. Na een rondje door de omgeving hebben gelopen, is ons humeur helemaal in een dieptepunt verdwenen. Er is hier echt helemaal niets. Het is gewoon een vieze havenplaats. Teleurgesteld gaan we naar bed, in de hoop dat het duikresort in betere staat is.

 

Waar zijn we aan begonnen?

De volgende ochtend stappen we op de jetty. De rit begint soepeltjes, maar na een half uur hebben we flink wat golven en regen. Ik begin me onderhand echt af te vragen waar we aan begonnen zijn. Dit gevoel wordt nog sterker op het moment dat we arriveren. We worden nog net niet van de jetty af getrokken en alles moet snel snel snel. Ik begin direct aan de advanced course en mijn instructeur zit me flink achter de broek aan, want hij en de twee andere studenten wachten op mij en willen beginnen. Léon zie ik direct niet meer. Die moet zo snel mogelijk al zijn spullen pakken en op de boot naar zijn eerste duikbestemming stappen.

Die ochtend heb ik mijn eerste twee duiken van mijn advanced course en bij de lunch ontmoeten Léon en ik elkaar weer. We checken onze spullen in. Léon gaat weer duiken en ik heb de rest van de dag vrij om mijn cursus te leren.

 

Waar het echt om draaide: Sipadan

Op dag twee hebben wij onze Sipadan trip. Dit betekent dat mijn advanced cursus onderbroken wordt (die maak ik morgen af). We hebben om 06:00u ’s ochtends een vroeg ontbijt en moeten om 06:15u al bij de jetty zijn… Wat een tijden… Toch is alles direct heel fijn. De instructeurs die mee zijn, zijn in tophumeur, want duiken op Sipadan, ja dat vinden zij ook nog steeds heel gaaf.

Wat Sipadan zo bijzonder maakt, is dat het eigenlijk een speldenprikje op de rand van de tektonische plaat is. Rondom Sipadan is de oceaan honderden tot wel duizenden meters diep! Dit zorgt ervoor dat de “grotere” dieren zich in deze omgeving melden om te eten. Vandaag gaat het dus niet om de nemo’s, maar om het echte werk. De instructeurs geven aan, dat we gaan zoeken naar white top reef sharks, grey reef sharks, bumpheads, napoleons, barracuda’s en met héél veel mazzel bijvoorbeeld een hammerhead. Oh, en de turtles, tja, die blijven gaaf, maar die hoeven we niet allemaal aan elkaar te laten zien, dat zijn er namelijk zó veel in deze omgeving, dat het onmogelijk is om er geen een te zien.

 

Duik één: South Point

Nadat we onze permits bevestigd hebben, gaan we het water in voor de eerste duik. Deze spot heet South Point. We duiken met instructeur AG. Een Maleisische jongen die volgens mij onmogelijk chagrijnig kan zijn: ik heb hem alleen maar zien lachen. Tijdens de briefing van deze eerste duik, is ons verteld dat de unicorn fish hier een heel bijzonder gedrag vertonen. Dat doen ze alleen op deze plek. Ze hebben namelijk ontdekt dat ze zich kunnen ‘wassen’ de bubbels van ons zuurstof. Dit doen ze door er een soort schuddend doorheen te gaan. Ze lijken te dansen en met hun kont te schudden.

En jawel, zodra we onder zijn, vinden de unicorn fish ons en dansen boven onze hoofden, het is een ontzettend leuke en grappige gewaarwording. Verder zien we deze duik nog een aantal kleine white top reef sharks en grey reef sharks. Het aantal groene schildpadden is niet bij te houden, zo veel! Helaas geen hawksbill, die ik heel graag wil zien!

 

Hammerhead!

Wij zijn als één van de eerste groepen boven en pikken daarna de andere twee groepen op. De laatste groep is super enthousiast: zij hebben een hammerhead gezien! Hebben wij even pech… Die hadden wij ook wel graag willen zien. Met name bij Léon staat deze hoog op het lijstje. Maar we hebben nog even, want in het groepje dat de hammerhead heeft gezien, zat een gepensioneerde Engelsman, die nu pas na driehonderd duiken zijn eerste hammerhead ziet…

 

Duiken – eten – duiken – eten: hier kan ik wel aan wennen

Na de eerste duik is het tijd voor een ‘second breakfast’. I like these words. Eten! We gaan aan land bij Sipadan en tijdens een heerlijk ontbijtje met gebakken eitjes, worstjes en thee, genieten we van het uitzicht op een parelwit strand, palmbomen en een kristalblauwe zee. Dit kan niet beter, ik vind het nu al een perfecte dag.

Na het eten maken we duik twee. Ditmaal op Barracuda Point. Deze duikspot staat écht bekend als één van de mooiste duikplekken ter wereld. Het doel is natuurlijk om op Barracuda Point uiteindelijk de grote school Barracuda’s te zien. Omdat Barracuda’s behoorlijk verlegen vissen zijn en er al zo’n vijf duikboten om de spot heen liggen, moeten we enigszins opschieten: het is natuurlijk niet de bedoeling dat andere duikers ze wegjagen. Samen met onze gids AG gaan we dus snel op zoek. En wat een tof gezicht is dat: we stuiten echt op een muur aan Great Barracuda’s. Dit is zó gaaf.

De stroming daarentegen is redelijk sterk, dus het kost redelijk wat energie om erbij in de buurt te blijven. Veel duikgroepjes gaan daarom al snel aan de school Barracuda’s voorbij, waar onze gids een ander plan heeft. Hij vindt een plekje in de luwte, uit de stroming vandaan waar we perfect zicht hebben op de muur. Men, wat een gaaf gezicht is dat. Tussendoor op de duik zien we ook nog wat reef sharks en many many maaany turtles.

 

Drop-off: de mooiste duik van de dag

Nadat we weer aan land zijn geweest voor thee en (héérlijke!) cake, is het tijd voor duik nummer drie. Deze vindt plaats op de dive side drop-off. We plannen om via Turtle Cave te driften naar Barracuda Point, wat ongeveer ons eindpunt van de duik is. De rifmuur is hier direct al ontzettend gaaf. Het heeft heel veel hoekjes en kuiltjes waarin allemaal leven zit. Ook Turtle Cave is leuk om te zien. We mogen niet te ver naar binnen, maar ons is verteld dat dit een grottensysteem is die onder het hele eiland Sipadan door loopt: hoe cool is dat!

Daarna driften we verder en zien we veel ander leven, waaronder de Napoleon fish. Als we eindigen bij Barracuda Point is de duik compleet. Dit keer zwemmen er zelfs een aantal behoorlijk grote white top reef sharks tussen. Jup, dit is met stipt de duik van de dag.

 

Many many maaaany turtles

Léon en ik zijn gek op schildpadden. We vinden het zo gave dieren. En als je ze onder water ziet zwemmen, wauw. Sipadan is echt turtle heaven. Niet alleen onder water, maar ook terwijl we op de boot zitten, duikt de ene na de andere schildpad op. De groene schildpad kan ook behoorlijk groot worden en de schildpadden die wij hier in de omgeving zien, zijn ook zeker anderhalve meter groot. Zo gaaf. Helaas zien we deze dag wel alleen maar green turtles en geen hawksbill, die ik zo graag wil zien. Toch genieten we van elke schildpad die aan ons voorbij zwemt.

 

Into the blue

Na de lunch is het tijd voor de vierde en laatste duik van de dag. Om kans de maken op nog wat groter leven, besluiten de gidsen dat we een kleine uitstap ‘into the blue’ doen. Dit betekent dat we enkele meters afstand doen van de rifmuur en echt naar het lege zwemmen. Hier bevinden zich meestal de grotere dieren zoals hammerheads. De hele into the blue ervaring is voor Léon en mij de eerste keer en het is wel grappig: het is namelijk net of je in de ruimte zweeft. Naast de andere duikers, zie je verder niets.

Ondertussen zijn we al één van de drie groepjes kwijtgeraakt, zij zijn hun eigen weg gegaan. Met nog een ander groepje proberen we uiteindelijk terug te zwemmen naar onze diveside The Hanging Gardens. Onze gids AG is zijn kompas vergeten en moet dus de andere gids volgen. Deze gids begint steeds verwoeder te zwemmen. Hij is duidelijk aan het zoeken. AG besluit om boven, aan het oppervlak te kijken waar we zijn. Omdat hij constant met zijn masker bezig is, denkt Léon dat er iets mis is. Achteraf kwam dit alleen maar omdat AG zo hard moest lachen, dat zijn masker vol liep met water en hij dus constant zijn masker moest klaren.

Wat een kleine uitstap moest worden into the blue, werd een echte duik into the blue. Zonder dat we het door hadden, had de stroming ons meegenomen in een totaal andere richting. Dat is het lastige als je geen referentiepunt hebt. Daarom besloten de gidsen om de duik na zo’n 35 minuten af te breken. We hebben de muur niet teruggevonden en waren behoorlijk afgedreven. Het enige dat we hebben gezien waren behoorlijk wat kwallen en één schildpad. De gidsen voelden zich enorm schuldig tegenover ons en hebben wel tien keer hun excuses aangeboden. Maar ja, dat is het risico van het duiken: als de stroming ineens een eigen wil heeft, kun je er niets tegen doen.

Moe maar voldaan komen we aan het einde van de middag terug bij het resort op Mabul. We belonen onszelf met een biertje en gaan na het eten vroeg naar bed, want we zijn op!

 

Een duik van 27 minuten…

Dag drie van ons duikpakket is voor mij mijn tweede en laatste dag van de advanced cursus. Ik ben ingedeeld bij een Engels meisje en een Chinese jongen. Mijn instructrice is ongeveer twee keer zo klein als ik. De eerste duik die we doen is de deep dive, één van de verplichte duiken voor de advanced cursus. Omdat de zee erg onrustig is, doen we de briefing op het vaste land en vertrekken we daarna naar lobster wall.

Al van het begin af aan wordt mij duidelijk dat de Chinese jongen niet heel makkelijk in omgang is. Bij het van de boot aftreden springt hij bovenop de instructrice, terwijl zij drie keer heeft gezegd dat hij moest wáchten met het uit de boot duiken. Als hij dan nog tijdens het duiken te diep gaat, tegen het koraal trapt en zijn air consumption zodanig is dat we al na 27 minuten (!) boven zijn, ben ik behoorlijk geïrriteerd. En ik ben niet de enige, ik krijg een aantal blikken van het Engelse meisje door die aangeven dat zij mijn irritatie deelt. Hij houdt totaal geen rekening met anderen en zwemt gewoon over andere mensen heen. Vervolgens kijkt hij alsof hij het echt niet door heeft. Zal het echt zo een goede acteur zijn?

Overigens worden zowel de Chinese jongen als het Engelse meisje behoorlijk zeeziek op de boot tijdens dat we moeten wachten op de andere groep duikers. Tja, dat heb je hè, als je al na 27 minuten weer terug bent…

 

Wat een Go Pro al niet kan doen

Tijdens de tweede duik moeten we het onderwaterleven identificeren. De Chinese jongen heeft alleen nog maar oog voor zijn Go Pro en dus moet mijn instructrice hem constant terugroepen. Voor mij is de kous af als we een cuttlefish bekijken. Eerst duwt hij zijn go pro zowat in het dier en kan ik niets zien. Na zo’n minuut filmen, vind ik wel dat ik aan de beurt ben en ik trek zijn hand weg. Ik wil ook wel eens iets zien. Wanneer hij vervolgens weg zwemt, kijkt hij weer eens niet waar hij zwemt en kickt hij mijn tank uit de houder. Nou, ik kan je zeggen, dan moet je goed hard trappen. Gelukkig is er niets aan de hand en kan mijn instructrice de tank eenvoudig onder water weer in de houder zetten.

 

I´m advanced now!

Tijdens de lunch werken we onze logboeken bij en werken we door een deel van de theorie heen. De rest van de middag ben ik vrij om de theorie te leren en Léon doet nog een duik. Ik moet me aan het einde van de middag weer melden om de laatste duik van mijn advanced cursus te doen: mijn eerste night dive! Tijdens deze duik zie ik onder andere octopussen, krabben, een heel grote schildpad en een flamboyant cuttlefish. Deze laatste is helemaal gaaf, omdat hij zijn kleuren verandert!

 

Laatste dag: fun diving!

De vierde en laatste dag mogen Léon en ik samen duiken. Ik heb mijn advanced cursus afgerond en ben nu een PADI Advanced Diver. Dit betekent dat we net een paar metertjes dieper kunnen gaan dan voorheen. We doen deze dag drie fun dives: twee op het zuiden van Kapelai Island en één voor de kust van Mabul. Daarna is het tijd om onze logboeken bij te werken en stappen we, helaas, op de ferry terug naar Semporna. We vinden het allebei erg jammer om hier weg te gaan en hadden graag nog een paar dagen op deze heerlijke plek gebleven. De sfeer is goed, de kamers zijn goed, het eten is heerlijk en de duiken zijn mooi: wat willen we nog meer?

Semporna is, zoals ik al eerder zei, niet onze favoriete verblijfplaats. Het is een vieze en drukke havenstad. Ons verblijf wordt iets aangenamer als we een biertje drinken bij een barretje met een superaardige man: heeft Semporna toch nog iets positiefs…

 

Laatste tussenstop: Singapore

Na Semporna vertrekken we naar Singapore, waar we nog een dagje zullen verblijven. Erg vinden we dat niet, want aan het begin van onze trip waren we helemaal verkocht aan deze stad. We brengen onze dag door met lekker eten en rondstruinen. Dan is het tijd om naar het vliegveld te vertrekken en op het vliegtuig naar Nieuw-Zeeland te stappen! 

Comments (0)

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.