Over buiten je comfortzone treden en trots zijn op jezelf

Posted Dagboek Maleisië

Op 19 september is het dan zover. In alle vroegte van de dag worden wij opgehaald met een busje van Amazing Borneo. Deze brengt ons in een rit van zo’n twee uur naar het beginpunt van de Mount Kinabalu, welke wij vandaag zullen gaan beklimmen. Bij het startpunt ontvangen wij een lunchpakket en maken we kennis met onze gids, Danson. Deze kleine local zal ons de komende dagen begeleiden in onze tocht naar, hopelijk, de top van Mount Kinabalu.

 

De Laban Rata lodge

Rond 08:50u beginnen we met onze tocht die ons op deze dag zal brengen naar Laban Rata lodge op bijna 3.300 meter hoogte. Tijdens deze tocht zullen we niet (alleen) rekening moeten houden met ons fysieke uithoudingsvermogen: de hoogte zal ons meer parten kunnen gaan spelen. De klim moet je dus echt in eigen tempo doen. Sommige stukken bestaan uit rotsen waar we overheen klimmen, waar bij andere gedeelten via trappen naar boven moeten klimmen.

We verbazen ons over de hoogte van sommige traptreden: wij zijn al aardig lang, maar zelfs wij moeten bij sommige treden een behoorlijk grote stap zetten om omhoog te komen. Laat staan alle mensen die kleiner zijn dan wij… Als we aan onze gids vragen hoe dit komt, geeft hij aan dat gezegd wordt dat dit “Europese maatstaven” zijn. Opmerkelijk, want van alle klimmers die wij zien, is het overgrote deel Aziatisch. Tel daarbij nog het feit op dat Léon en ik met onze lange benen deze treden al hoog vinden en wij kunnen tot maar één conclusie komen: dit is gewoon mooi om materiaal uit te sparen. Uiteindelijk doen we er vijf uur over om de lodge te bereiken: een prima tijd die net iets boven het gemiddelde ligt.

 

Naar bed naar bed, zei duimelot

Tijdens de klim naar boven is het erg belangrijk om te acclimatiseren. Dit is ook precies de reden waarom we een aantal uren op bijna 3.300 meter hoogte moeten doorbrengen. We moeten ons lichaam laten wennen aan de grote hoogte, zodat de kans groter is dat we uiteindelijk de top van bijna 4.100 meter bereiken. Je lichaam laten wennen betekent dus: uitrusten. We hebben onderweg wat regen gehad en snakken daarom naar een warme douche, helaas: de douches hier zijn goed koud en dus besluiten we allebei maar in bed te gaan liggen.

We delen onze kamer met een Australische moeder en dochter met wie we gelukkig op één lijn zitten. Na het eten willen ook zij graag naar bed om zo goed mogelijk uit te rusten en we houden allemaal netjes rekening met elkaar. Dit betekent dus dat wij al rond 18:00u in bed liggen en proberen te slapen. Dit in tegenstelling tot velen anderen die gezellig nog wat biertjes doen en die ik nog steeds hoor als ik rond 22:30u even wakker word. Ik ben benieuwd of zij morgenochtend de top halen…

 

En dan is het tijd voor de tocht naar boven

Rond 01:30u gaat onze wekker en is het tijd om op te staan. Een rare tijd om wakker te worden. Om 02:00u staat er een lichte supper voor ons klaar en om 03:00u begint onze tocht naar boven. Gelukkig is het weer goed en dus is de poort naar de summit geopend.

Onze vertrektijd is een tijd dat vrijwel iedereen vertrekt en dus lopen we in een lange stoet. Hier voel ik mij totaal niet op mijn gemak. Léon huppelt bijna naar boven, maar ik heb moeite met de hoeveelheid mensen om mij heen. Velen houden ook geen rekening met elkaar en in plaats van dat zij vragen of ze erlangs mogen, trappen ze zowat de hielen van je voeten af. Om mij heen hoor ik ook veel mensen geveld worden door de hoogte: de een na de ander gaat over zijn nek. Hierdoor voel ik me nog minder op mijn gemak en dus moet ik me er echt behoorlijk toe aanzetten om door te lopen.

Hoe verder onze tocht vordert, hoe meer de groep uit elkaar valt. Gelukkig. Velen lopen tegen het feit aan dat ze veel te snel van start zijn gegaan: deze mensen lopen zichzelf stuk. Ik blijf mijn eigen tempo lopen, wat betekent dat Léon regelmatig op mij moet wachten. Helaas, maar op deze manier heb ik wel de grootste kans om de top te bereiken.

 

We zijn er!

En deze top bereiken we ook! Om 06:00u stipt komen we aan op Low’s Peak. Precies met zonsopgang! Dat is even goed getimed. We genieten van het prachtige uitzicht, maken een aantal foto’s en dan is het alweer tijd voor onze afdaling naar beneden. De wind is op komen zetten en door mijn slechte doorbloeding krijg ik weer erg veel last van mijn handen. Men, wat kan dat toch pijn doen, echt iets waar ik niet aan kan wennen. Weer toont onze gids zijn ervaring en ziet in dat ik snel naar beneden moet vanwege de pijn. Léon daarentegen heeft nergens last van en mag daarom wat langer op hoogte blijven om te genieten en nog wat foto’s te maken: die haalt ons wel in.

Flink wat meters lager zakt de pijn in mijn handen weg en zien we mogelijkheid om Léon op te wachten. Zo lopen we met zijn drieën weer richting de Laban Rata lodge, waar we om 08:40u aankomen. Onze gids geeft ons vervolgens een uur de tijd om onze spulletjes te pakken en te ontbijten. We zullen rond 09:45u onze tocht naar beneden vervolgen.

In de Laban Rata lodge komen we het Australische duo tegen. De moeder van het stel is helaas uitgegleden op de rotsen. Met deze val bezeerde zij haar ribben en daarom zagen zij zich genoodzaakt de klim naar de summit af te breken en terug te gaan naar beneden. Wat een pech voor hun!

 

De tocht naar beneden is het zwaarst?

Door velen zijn wij gewaarschuwd voor de tocht naar beneden. Dit gedeelte van de tocht wordt namelijk vaak overschat. Juist omdat je het doel (de top) al hebt bereikt, heb je het gevoel dat je er al ben. Om dan vervolgens nog een aantal uren te moeten afdalen, valt bij de meesten rauw op hun dak. Maar ik moet zeggen dat dit bij ons alles meevalt.

Misschien door de vele waarschuwingen, misschien door onze fysieke condities of allebei: we kunnen de tocht goed naar beneden lopen. Natuurlijk voelen wij aan het einde onze benen wel, maar ik moet zeggen: het viel ons alles mee. Onderweg wijst onze gids ons nog op een aantal vleesetende planten en sporen van koper en goud in de stenen. Gelukkig is Mount Kinabalu onderdeel geworden van het nationaal park vóórdat men echt ontdekte hoe rijk dit gebied aan grondstoffen is, anders had er nu waarschijnlijk geen berg meer geweest.

 

Even tachtig kilo naar boven tillen…

Tijdens onze tocht komen wij weer diverse porters tegen. Dit zijn de mensen die zaken als voedsel en andere materialen naar de Laban Rata lodge brengen. Onze gids weet ons te vertellen dat deze mensen tot wel tachtig kilo kunnen tillen en tegen hoge bedragen af en toe ook mensen naar beneden tillen die echt niet meer kunnen lopen.

Wat deze porters krijgen voor het naar boven slepen van al deze goederen? RM4,20 per kilo, wat neerkomt op minder dan €1 per kilo… En dan te bedenken dat deze mensen één van de belangrijkste banen hebben, want zonder de materialen op die hoogte, wordt het beklimmen van Mount Kinabalu toch wel een heel ander verhaal. Dagelijks klimmen zij met behoorlijk wat kilo’s naar een hoogte van 3.300 meter, waarna zij vrijwel direct weer afdalen naar het startpunt: dat kan toch niet goed voor je zijn? En dan lopen wij te klagen over onze zware backpacks die we soms enkele minuten moeten tillen…

 

Trots!

Het is dat Léon deze tocht heel hoog op zijn lijstje had staan, want zelf had ik er niet voor gekozen. Natuurlijk had ik ook kunnen beslissen om Léon de tocht in zijn eentje te laten lopen en mezelf te vermaken in Kota Kinabalu of de omgeving. Maar ik zag deze tocht juist als gelegenheid om buiten mijn comfortzone te treden en mezelf te pushen tot iets dat ik anders nooit zou hebben gedaan. Achteraf ben ik blij dat ik het gedaan heb. Het uitzicht was prachtig en ik heb mezelf overtroffen. Stiekem had ik niet echt verwacht dat ik de top zou bereiken en om daar dan uiteindelijk toch te staan, ja dat is echt heel gaaf!

Nu hopen dat de spierpijn enigszins meevalt, want morgen al nemen wij het vliegtuig van Kota Kinabalu naar Tawau, waar we onze laatste dagen van de ‘vakantie’ zullen doorbrengen op Mabul, een eiland voor de kust van Semporna. Hier gaan we de komende dagen heerlijk duiken en genieten. Men, wat kijk ik daar naar uit! 

Comments (0)

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.