Over sterrenhemels en frituurvet

Posted Dagboek Nieuw-Zeeland

Sterrenhemels die nooit gaan vervelen

De nachten zijn hier koud en de dagen zijn warm. Typisch voorjaar. Eigenlijk net als in Nederland, alleen dan wat extremer. ’s Middags kun je makkelijk in je korte broek zitten, terwijl je ’s avonds laat bijna nog wel handschoenen aan kunt.

Deze koude nachten betekenen echter ook heldere avonden en nachten. Avonden dat we naar huis fietsen, met geen hond op de weg en lantaarnpalen die uit staan. Als je dan naar boven kijkt, wauw, ik denk dat dat nooit gaat wennen. Zó veel sterren… En je kent het wel: hoe langer je kijkt, hoe meer je er ziet. Het is prachtig, iedere avond weer. Ik kan niet wachten totdat de nachten warmer worden. Dat we ’s avonds na het werk buiten een biertje open kunnen trekken en in het gras kunnen gaan liggen, starend naar de sterren.

 

Voorjaarsstorm en afspreken met Lisa

Helaas is het inderdaad nog écht voorjaar. Dit betekent dat sommige dagen ook heel bewolkt kunnen zijn. Wanneer het bewolkt is, is het ook direct een stuk kouder en moet je je flink warmer aankleden. Op de donderdag en vrijdag in onze tweede week hebben we zelfs een echte voorjaarsstorm. Twizel ligt in een vallei en dus iets lager dan de rest van de omgeving. Dus wij hebben alleen heel veel regen, nachtvorst en een heel klein beetje natte sneeuw. Bij Mount Cook, Tekapo en in de rest van de naaste omgeving die hoger ligt, sneeuwt het zelfs!

Precies tijdens die voorjaarsstorm komt Lisa, een oud-collega van mij, ook langs in Twizel. Zij is in januari vertrokken naar Nieuw-Zeeland met haar vriend Jack en woont nu in Queenstown. Op zich is dat niet heel ver rijden. Ongeveer drie uur. Lisa heeft haar ouders opgepikt in Christchurch en dus wil het toeval dat zij op hun weg naar Queenstown, Twizel passeren. Dat kunnen we natuurlijk niet zo maar laten gebeuren! We vinden het een mooie gelegenheid om even een kopje koffie met zijn allen te drinken en bij te kletsen. Hopelijk lukt het om de komende tijd nog eens met elkaar af te spreken.

 

Léon en het frituurvet

Overigens loopt Léon nu al zo’n twee weken rond met een flink verbrande onderarm. Tijdens het schoonmaken liet hij een theedoek in de frituur vallen die hij er, als eerste reactie direct weer uit trok. Je raadt het al: het frituurvet kwam overal. Zijn hele onderarm zit nu behoorlijk onder de brandblaren. Dat doet best pijn en het ziet er niet fraai uit. Hopelijk geneest het een beetje en blijven er niet te veel littekens over.

 

Comments (0)

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.