Pulau Tioman: bijtanken, duiken en de jungle

Posted Dagboek Maleisië

Vandaag (1 september) is het vroeg, want we moeten rond 06:00u bij de bus klaarstaan. De bus (KKKL Group) is een luxe, eigenlijk nog luxer dan een vliegtuig. We hebben ruime stoelen en veel beenruimte. Vanaf het punt dat we in Maleisië zijn, hebben we zelfs WiFi.

 

Paspoortcontroles

Maar eerst moeten we Singapore uit. Met een half uur rijden zijn we al bij de grens. We moeten allemaal de bus uit en door de paspoortcontrole. Dan weer de bus in en naar de grensovergang van Maleisië. En wat dat stuk er tussenin is? Tja… Het is er in ieder geval druk! We zijn niet de enigen die de grens over willen. Uiteindelijk zijn we zo rond 08:30u echt in Maleisië.

Onze chauffeur denkt dat ie Max Verstappen is en trapt dus flink door. Iets over 10:00u komen we aan bij Mersing, de opstapplaats voor de Tioman Ferry. En eigenlijk is ook hier weer alles erg goed geregeld. We hebben de vorige avond online bustickets besteld. Zodra we in Mersing aankomen, komt iemand van Blue Water Express naar onze bus toe en neemt ons mee naar zijn counter. Of we de ferry van 10:30u nog willen halen? Uh, ja, graag! Anders moeten we twee uur lang wachten. Hoewel de man ongeveer twee keer zo klein als Léon is, moeten we zowat rennen om hem bij te houden.

 

Waar kunnen we pinnen?

Ergens heb ik gelezen dat er slechts één pinautomaat is, dus terwijl ik de man achterna ren, vraag ik nog even of we een ATM tegenkomen. Nee, daar is geen tijd meer voor. Dat betekent dat we éérst naar Tekek moeten, om daar te pinnen, vervolgens op de ferry moeten wachten naar Salang. Oké, so be it. Maar het toeval wil dat de ferry er nog niet is. De man gebiedt Léon om snel zijn spullen af te doen en bij hem achterop de scooter te springen, want dan konden ze nog even snel naar de ATM! Zo gezegd, zo gedaan. Weer heerlijk op zijn Aziatisch.

 

“Ik heb nog nooit zo veel moeite gehad om accommodatie te vinden”

De ferrytocht verloopt prima. De zee is een spiegeltje. Eenmaal in Salang, komen we echter van een koude kermis thuis. De sfeer trekt ons totaal niet en terwijl ik de spullen weer bewaak, gaat Léon op zoek naar accommodatie. Hij komt zonder succes terug. We hadden gelezen dat dit een “backpackersplaats” was. Dit is totaal niet zo. We vinden er hier niks aan.

Daarom besluiten we ons door een privébootje af te laten zetten in Tekek. Hopend op een betere sfeer daar. Maar helaas. Van tevoren lazen we dat Tekek het zenuwcentrum is en dat je hier niet echt hoeft te verblijven. Dit klopt. Tja, waar moeten we dan heen… Toevallig komt op dat moment een man langs die vraagt waar we heen moeten. Ja, geen idee dus. Hij moet naar Air Batang, of we voor RM10 de man een zetje willen? Laten we dat dan maar doen…

Vervolgens gaan we daar accommodatie na accommodatie af, maar alles is duur en crappy. Uiteindelijk komen we de “rubbish man” tegen. Hij zegt dat hij wel accommodatie heeft. We krijgen een ritje van het grappige mannetje. Léon achterop bij hem op de scooter, ik in het bakje ernaast. Het is dat we ontzettend moe zijn, maar wat geniet ik van deze manier van reizen en de vriendelijke mensen.

We kunnen onderhandelen met de man (of eigenlijk met zijn vrouw) en kunnen voor de komende nachten voor RM80 per nacht een kamer krijgen. Het is onderhand 18:30u. We zijn al meer dan twaalf uur onderweg en we zijn doodop. Léon zegt dat hij nog nooit zo veel moeite heeft gehad om een accommodatie te vinden.

 

Een mooi eiland waar we ons heerlijk vermaken

Hoewel we dus even een valse start hadden, genieten we dagen daarna van het prachtige eiland. We nemen drie duiken bij de duikschool B&J Diving centre en we chillen op het strand. De duiken zijn prachtig. We zien veel vis en koraal, heel veel nudibranchs, zeesterren en zelfs barracuda’s.

Ook wandelen we een keer naar Monkey Bay. Dit is een verlaten strandje ten noorden van Air Baitang. Hiervoor moeten we een wandeling maken door de jungle: een uur enkele reis. Het is prachtig en we zien behoorlijk wat dieren: apen, varanen, (zwarte) eekhoorntjes, vogels en vlinders.

Verder huren we een dagje een brommertje en gaan we op avontuur naar Juara, een plaatsje aan de oostkust van het eiland. Een avontuur wel. De hellingen zijn stijl en ons brommertje moet flink hard werken om ons de heuvels op en af te krijgen. We passeren hellingen van “45%”. Juara is een heerlijk dorpje met een prachtig zandstrand. We genieten van het weer in hangmatten, eten heerlijke aardappelcurry en huren een SUP board. We zijn door velen gewaarschuwd voor zandvlooien op Juara, maar die hebben wij totaal niet gezien.

 

Onze dagelijkse gesprekjes met de dame van Bamboo Hill

Daarnaast hebben we dagelijkse gesprekjes met een Engelse dame die het guesthouse naast ons runt. Haar huisjes (Bamboo Hill) zijn werkelijk prachtig. Ze is lang geleden naar Maleisië gekomen en getrouwd geweest met een Maleisiër die een aantal jaren geleden overleden is aan kanker.

Zij heeft, naast nog één andere duikschool op het eiland, een plaats waar je je waterflessen kunt hervullen. Dit bespaart plastic en dat vinden wij, helemaal op zo’n eiland, een prachtig initiatief. Ze vertelt ons dat ze de eilanders ervan bewust probeert te maken dat deze wijze van drinkwater verschaffen niet alleen plastic bespaart (wat echt belangrijk is!), maar ook echt winstgevend is. De eilanders zijn helaas moeilijk te overtuigen. Zij zijn dol op de plastic flessen…

 

Toch maar goed dat we op Mersing nog even konden pinnen!

En wat de pinautomaat betreft… Het is maar goed dat we in Mersing nog hebben kunnen pinnen. Wanneer wij na een aantal dagen, op 4 september om precies te zijn, naar Tekek willen wandelen om te gaan pinnen, vertelt de Engelse dame ons dat de pinautomaat (of eigenlijk de hele BSN bank in Maleisië, inclusief de website) er van 1 t/m 4 september uit heeft gelegen in verband met onderhoud. Als het goed is, zou de pin vanaf 4 september om 11:00u ’s ochtends weer werken. We gaan het zien.

Daar aangekomen zien we wat we hadden verwacht: de pin werkt nog niet. Als we vragen wanneer deze het gaat doen, is het antwoord “evening”. Ja ja, dat zou dus zomaar nog eens een dag kunnen gaan duren. Achteraf zijn wij dus blij dat we op het laatste moment nog in Mersing hebben kunnen pinnen, anders hadden we op Tioman wel een groot probleem gehad! De pin bleek uiteindelijk wel de avond van 4 september weer te werken en gelukkig konden wij dus de volgende dag geld opnemen.

 

Een koude douche, maar dan ook echt KOUD

Het enige op het eiland waar wij echt tegenaan lopen, is onze koude douche. En met koud bedoelen we ook echt koud. Als in recht uit de bergen koud. We zijn over de dagen nog wel op zoek geweest naar andere accommodatie mét warme douche, maar hiervoor betaalden we direct het dubbele. Dat is het niet waard. Het is even doorzetten, maar we wennen er wel aan. En we kijken enorm uit naar onze douche in Kuala Lumpur… Die als het goed is wél warm is.

 

Comments (0)

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.