Selingan Turtle Island: een Maleisisch pareltje vlak bij de Filippijnen

Posted Dagboek Maleisië

Mix een onbewoond, tropisch eilandje en een schildpadden natuurreservaat samen en je krijgt Selingan Turtle Island. We zijn hier een dag en een nacht verbleven en het is nu al één van mijn favoriete ervaringen. Waarom? Ik zal jullie over onze trip vertellen.

 

Comfortabel is anders, maar we zijn er

Omdat we maar één nacht in Sandakan verblijven, hebben we een erg goedkoop hotel geboekt. Mooi is anders, helemaal vergeleken met ons verblijf in Kuching, maar voor één nacht is het prima. Wel zijn we blij dat we de volgende dag weer door mogen. ’s Ochtends om 08:30u worden we opgehaald bij ons hotel in Sandakan. Daarna halen we nog een ander stel op. Amerikanen die reeds vier jaar in Australië hebben gewoond. Beiden bioloog, en ook van hun kennis kunnen wij deze reis iets leren.

Vervolgens varen we een uur met een jetty over een behoorlijk hobbelige zee. Comfortabel is het niet. Helemaal niet als je precies op de plaats zit waar al het water van de golven naar binnen komt. Ik kom zeiknat op het eiland aan. Op het eiland geeft onze gids een korte uitleg over het eiland en neemt ons vervolgens mee naar onze kamers. Dit zijn chalets met zo’n 6 kamers. Redelijk basic, maar echt prima voor een nacht.

Daarna verkennen we het eiland een beetje. We zien vanaf het strand al behoorlijk wat vis in het kraakheldere water zwemmen. Helaas kunnen wij niet zwemmen of snorkelen, omdat wij enkele dagen geleden onze tattoo’s hebben laten zetten, maar ik denk wel dat het erg mooi is. Rond 12:30u is het lunchtijd en we hebben keuze uit een goed buffet. Met onze buik vervolgens rond, kiezen we een mooi plekje uit op het strand waar we de rest van de middag genieten van een prachtig uitzicht en een goed boek. Ja, dit voelt echt wel als vakantie.

 

Avondprogramma: drukdrukdruk

De avond is een volle avond. Om 18:15u krijgen we weer een uitleg van onze gids, waarna hij ons enkele dingen in een soort minimuseum laat zien. Daarna krijgen we ook nog een mooie video te zien over Selingan.

Vervolgens is het om 19:30u tijd om te eten en moeten we vervolgens wachten tot we opgeroepen worden. Het is onderhand namelijk donker geworden en de rangers staan op hun uitkijkposten om de schildpadden te zien aankomen. Zij houden bij wanneer de eerste schildpad aan land komt en wanneer ze eieren beginnen te leggen. De schildpad raakt in een soort trans als zij haar eieren legt en dat is het moment waarop wij worden opgeroepen. Met de hele groep (ongeveer twintig personen) mogen we om de beurt toekijken hoe de schildpad haar eieren legt. Wauw, wat een gave ervaring! Zo bijzonder om dit in het echt te mogen zien en meemaken.

Na het leggen van de eieren wordt ze opgemeten en gecheckt op bacteriën. Eén van haar chips mist, dus ze krijgt er een nieuwe chip bij. De schildpad is behoorlijk groot! . De ranger heeft al haar eieren uit het nest geraapt en brengt ze naar een speciaal veld waar alle nesten staan. Ook hier mogen wij getuige van zijn.

Tijdens dat wij op het “hachery” veld lopen, schiet een klein schildpadje voor ons langs. Oppassen geblazen dus! Omdat de overlevingskans van een kleine schildpad al zo ontzettend klein is, komen ze ´s nachts uit hun nest gekropen. Zo kunnen ze één grote vijand (de vogel) uitschakelen. Dan blijven alleen de vissen nog over. Als ze tenminste de zee kunnen bereiken. Aangezien wij op het nestenveld lopen, hebben we dus kans dat hier en daar kleine, verdwaalde schildpadjes lopen. De rangers staan op wacht om deze direct te vangen, zodat andere vijanden zoals ratten en varanen geen kans krijgen om ermee vandoor te gaan.

 

Het vrijlaten van de kleine schildpadjes

Daarna is het tijd voor het laatste onderdeel van het volle programma: het vrijlaten van een aantal kleine schildpadjes. Hiervoor moet het compleet donker zijn en alleen één ranger heeft een zaklamp. Hiermee leidt hij de kleine schildpadjes naar zee. Het licht dient daarbij als een soort “maan” en daarmee prent hij ze ook direct in. Schildpadden komen dan namelijk terug naar het strand waar ze “geboren” zijn om daar hun eigen eieren te leggen. Dat is wat de rangers graag willen, want dan kunnen zij ervoor zorgen dat de kans groter is dat de schildpadden het overleven.

De schildpadjes zijn nog helemaal grijs en hun schild is nog niet zo hard als het later wordt, maar ze zien er ontzettend schattig uit met hun grote ogen. Dan is het tijd. De ranger keert het mandje om en de schildpadjes vinden hun weg naar zee. Ze worden meegenomen door de golven en weg zijn ze. Dit is zo ontzettend gaaf om te zien. Ik had nooit gedacht dat ik dit in het echt zou mogen meemaken. Het is net een filmscène.

 

”Just keep swimming”

Als de kleine schildpad uit zijn ei is gekomen, heeft hij maar één doel, en dat is bij zee komen. Daarom proberen ze zichzelf constant met hun kleine vinnetjes voort te bewegen. Léon begint altijd een soort liedje te zingen als hij dat ziet “just keep swimming”. Degenen die de film Nemo hebben gezien, weten dan wel wat hij bedoelt. We vinden een kleine schildpad die is ontsnapt aan een rat. Léon pakt hem op om deze naar een ranger te brengen. Dit kleine beestje heeft echt nog behoorlijk wat kracht in zijn vinnen zitten. Léon heeft hem goed vast bij zijn schildje, maar desondanks blijft het beestje met zijn vinnen bewegen (just keep swimming).

 

Shark!

De volgende dag moeten we al om 06:30u ontbijten om vervolgens met een weer hobbelige jetty tocht naar Sandakan te worden gebracht. Onderweg zie ik nog iets uit het water omhoog komen. Jacob, de Amerikaan die achter mij zit zegt direct: ik denk dat dat een haai was! Je zag de rugvin en daarna een slag van zijn staart, waarschijnlijk schrok hij van onze boot. Kijk, dan is die biologenkennis toch nog ergens goed voor!
Vanaf de jetty vervolgen we onze route naar Sepilok, het Orang Utan rehabilitation centre.

Comments (0)

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.