Wanaka: ons eerste kampeeravontuur

Posted Dagboek Nieuw-Zeeland

Vorige week in Dunedin hebben we alle kampeerspullen gekocht. Nou, ja, alle… Alles behalve een tent zeg maar. Deze week wordt het mooi weer en dus hebben we eigenlijk wel veel zin in een nachtje kamperen. We hebben gemerkt dat, ondanks dat het maar één nachtje weg is, dit toch al heel lekker is. Het geeft ons echt het gevoel dat we weg zijn. De plek hebben we redelijk snel bedacht: Wanaka. Iedereen is hier behoorlijk enthousiast over, dus wij zijn wel nieuwsgierig.

 

Koffie break en informatie inwinnen

Na bijna twee uur rijden komen we aan in Wanaka. Thuis hebben we al bedacht dat we Roy’s Peak willen gaan hiken. Dit is een redelijk lange hike, zo’n 4-6u, en behoorlijk steil (dus wat zwaarder). Ook is de hike behoorlijk bekend en populair. Aangezien het de laatste tijd wat vreemd weer is geweest, besluiten we ter check wel even het informatiecentrum in te lopen of de track open is. Dit is het geval en de vrouw vertelt ons dat dit een mooie dag is om de hike te doen.

 

Jup, het is echt steil

Rond 10u komen we aan bij het startpunt van de hike. Het is al behoorlijk druk met auto’s, dus de populariteit is daar inderdaad al aan af te zien. Het eerste gedeelte van de hike is direct behoorlijk steil. Het is echt even of de toon van de track gezet is: zo, je wilt een steile hike, dan krijg je hem.

 

Het viewpoint: in de wachtrij door Instagram

Na een aantal uren lopen komen we bij het viewpoint aan. Dat punt herken ik zeker van alle Instagramfoto’s van Nieuw-Zeeland die ik voorbij heb zien komen. En dat is eraan te zien ook: mocht je op dit punt op de foto willen, reken er dan zeker op dat je twintig tot dertig minuten moet wachten totdat je eigenlijk aan de beurt bent. En eigenlijk is dat vreemd, want het uitzicht op alles daar omheen is ongeveer net zo goed. Zo zie je maar hoe veel invloed Instagram kan hebben.

Wij kiezen er dan ook voor om mooi niet in de rij te staan. We genieten lekker van het uitzicht door te gaan zitten, iets te drinken en daar wat fotootjes te nemen.

 

Naar de top of niet?

Het viewpoint is niet het eindpunt van de hike. Je kunt namelijk nog verder. Als we naar boven kijken, zien we allemaal wolken om de top cirkelen. Naar boven gaan zal wel niet zo veel zin hebben, want door die wolken zien we toch niets. Op het moment dat we aan onze tocht naar beneden beginnen, begint Léon toch een beetje te dralen en besluit hij toch dat hij naar boven wil. Oké, dan gaan we naar boven.

Op het moment dat we omhoog klimmen, begint het te regenen. Dat is dan weer jammer. Na een half uurtje verder klimmen zijn we dan op de echte top. En die is mooi! En rustig . Voor ons is een Scandinavisch drietal dat foto’s aan het maken is, maar zij zijn al snel weg. Heel even zijn wij met zijn tweeën en dan komt een Nederlandse man (die we eerder onderweg al gesproken hebben) ook de top op gelopen. That’s it. Wat nou een half uur wachten voor een “Instagrammable picture”? De foto’s op de top zijn nóg mooier!

 

 

Naar beneden: niet zo leuk voor de knieën

En dan moeten we nog zo’n drie uur naar beneden lopen. Dit is wat minder fijn. Het ging behoorlijk steil omhoog en dus ook behoorlijk steil naar beneden. Helemaal voor Léon met zijn slechte knieën is het niet echt een pretje. Maar na drie uur dalen komen we gelukkig bij onze auto aan.

 

Sandflies: wat een rotbeesten

Iets verderop is een klein strandje. En om ons te belonen op de mooie en pittige hike, besluiten we daarheen te rijden, de campingstoeltjes uit te klappen en te genieten van een heerlijke muffin. Helaas waren er een paar vrienden met ons: de sandflies. En we kunnen je vertellen: als je dacht dat muggen irritant waren: deze beesten spannen de kroon. Ze komen in zwermen en bijten venijnig. Daarnaast blijft de plek niet enkele dagen jeuken, maar minimaal één tot twee weken.

We klappen dus snel onze stoeltjes op, springen in de auto en weten niet hoe snel we weg moeten gaan.

 

Op naar de camping

Thuis hebben we al een camping uitgezocht die ons wel mooi leek. Voor slechts $8 (€4,80) per persoon kunnen we hier een nachtje verblijven. Veel is er niet: je kunt er je tentje neergooien, gebruikmaken van schone wc’s en je spullen afspoelen met koud water. Maar de omgeving? Die compenseert álles.

De camping ligt vlakbij de nek. Dit is het punt waar het land tussen Lake Wanaka en Lake Haweã het dunst is. We moeten dus eerst een stukje richting de Haast Pass rijden. En deze weg is geweldig. Adembenemend.

Vanaf deze highway moeten we een gravel pad in, waarvan we eerst even moeite hebben om het te vinden. Als we eenmaal op deze weg zitten, rijden we tussen de schapen en de koeien. Op een bepaald punt moeten we zelfs de koeien van de weg jagen om verder te kunnen komen.

 

Ons geleende tentje

Eenmaal op de camping wordt het tijd om het tentje op te zetten. Zoals ik al eerder vertelde, hadden we alles gekocht, behalve een tent. Deze tent moesten we dus lenen van iemand. Léon regelde dat we de tent van Neil, Esther’s vriend, konden lenen. Bij het uitleggen van deze tent komen we er toch wel achter dat hij niet bepaald groot is. Eenmaal opgezet vragen we ons af of ons luchtbed er wel in gaat passen. Ik probeer hem in de tent op te pompen, maar eigenlijk paste hij net niet. Dat wordt een knusse nacht. Maar gelukkig kunnen we er hard om lachen.

 

’s Ochtends wakker worden met het mooiste uitzicht ooit

Als we ons ’s ochtends ons tentje uitwringen ben ik direct verkocht. Wát een uitzicht. Het is windstil en het meer is als een spiegel. Je hoort de vogels fluiten en je ruikt het groen van de bossen. Wauw, wat een genietmoment.

We ontbijten er met een simpel appeltje, breken ons tentje af en rijden weer naar Wanaka terug. Daar eten we een heerlijke brunch en besluiten we eerst ´that Wanaka tree´ te gaan bezoeken en daarna nog een kleine wandeling te maken.

 

Diamond Lake

We rijden naar het Diamond Lake. Dit is ook een populaire wandelplaats, onder andere omdat er zo veel verschillende opties zijn. Je kunt namelijk een wandeling doen van 45 minuten, een uur, twee uur of drie uur. Wij kiezen voor die van een uur. We hebben de wandeling van gisteren namelijk behoorlijk in onze benen zitten en willen ook wel weer een beetje op tijd naar huis. Ook deze korte wandeling is prachtig.Eenmaal boven hebben we een mooi uitzicht, maar helaas ook wat wind en regen.

Op het einde van onze wandeling worden we begroet door een groepje Fantails. Dit zijn leuke, kleine en vooral mooie vogeltjes. Normaal blijven ze behoorlijk bij mensen uit de buurt, maar dit groepje kwam echt dicht bij ons in de buurt.

Na deze wandeling is het tijd om weer naar huis te rijden. Ons weekend zit er weer op.

Comments (0)

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.